alblas.be

Ik sommeer mijn zoontje een boek uit te gaan zoeken op zijn kamer, om te lezen voor het slapen gaan, zodat ik nog even naar de wc kan. “Mijn kamer donker” protesteert hij, maar dan: “o, nee mijn kamer licht!” Ik mompel: “Dat hebben de monsters gedaan,” maar gelukkig hoort hij het niet.

Hij is lekker met de Lego (c) aan het spelen als ik hem naar bed wil gaan brengen. Dus zoek ik zelf maar een boekje uit. Nijntje (c) (hoi, hoi) in de sneeuw (wat een pret), waarin (hoi, hoi) Nijntje (c) een zielig vogeltje redt (hoi).

Het huis is stil, Esther werkt; de parels slapen; tijd om weer eens flink te bloggen!

Op Wikipedia lees ik een aantal theologisch interessante zaken over kerst. De ster die de wijzen (magiers) volgen zou van “kwaadschikse herkomst” (kunnen) zijn. De ster moest ertoe bijdragen dat Herodus Jezus zou vinden om hem zo te kunnen doden. Als dat zo is, dan wacht God pas met ingrijpen tot die wijzen zo’n beetje al weer bij Herodus zijn om te zeggen waar de nieuwe koning zich bevindt. Dan pas dromen ze dat ze er niet langs mogen. God neemt risico’s (C.S. Lewis)

Ook zie ik dat Luther de kerstboom heeft goedgekeurd en dat die verwijst naar de boom in de hof van Eden. De ballen verwijzen naar de vruchten. De piek naar de ster. Die was er ook al in Eden? Nee-hee; het is boom met Eclectistische trekjes…

De kerststal werd door Franciscus van Assisi voor het eerst in 3d gelanceerd. Enfin. Ik vergeet die ellendige quotes iedere keer: “Maybe the Star of Bethlehem wasn’t a star at all…” Neil Young.

Kerst zou een feest van euforie moeten zijn. Go tell it on the mountains!!! Over the hills and everywhere. Als we die drang niet �river deep and mountain high� hebben zit er iets fundamenteels mis. Dan kennen we niet de ware aard van Kerst: Gods bemoeienis met de wereld. Met ons. Gods keus om de mens te scheppen was de keus zelf daarvoor te willen lijden. Die stap � dat is kerst.

Euforie! Verblijd je erover dat je naar de hemel mag. Bij God wonen! Verblijd je erover dat God zijn woonplaats heeft verkozen onder de mensen. God wil bij ons wonen.

Dus misschien moeten we door een kerstviering de bijzonderheid van Gods karakter weer leren kennen.

Wat gaan er vandaag de dag een hoop liedjes over hoe zielig we zelf wel niet zijn. De meest uiteenlopende oorzaken lijken hieraan ten grondslag te liggen. Van mijn vriendje heeft een ander via ik snap het leven allemaal niet meer en je hebt me belazerd naar ik wil zelf een ander vriendje. Niet dat ik er over klaag hoor! Ik constateer het enkel.
Misschien is het gewoon een afspiegeling van het huidige westerse denken en leven. De buren van mijn collega MOETEN de auto voor het huis kunnen parkeren, anders zijn ze helemaal overstuur. Klinkt alsof mensen stomme neuzel eisen aan het leven, aan anderen, aan zichzelf stellenzodat ze zich lekker kunnen ergeren. (‘iets te klagen en toch niet gelukkig’).
Misschien kunnen we het niet verkroppen dat we het zo frikking goed hebben? Is de mens van nature op zoek naar meer, groter, lekkerder en nog meer.
Uberhaupt zijn er voor een saaie, getrouwde man met twee honingdruppels van kinderen, een baan, een soort auto, een hoger doel etc. haast geen aansprekelijke liedjes meer.
Het gros van de liefdesliedjes gaat over nieuwe of oude liefjes, nou na bijna 10 jaar verkeren is het allemaal niet meer even nieuw en zijn oude liefjes volledig irrelevant. Dan al die protestnummers (klaagzangen) heb ik verder ook niet veel mee. Zie je mij al lopen in een demonstratie tegen de bezetting van Uznugal door Abverstan? Welke thema’s resten ons? Gangstarap – nah. Meisjes die over hun dode cavia zingen – niet mijn ding.
De ellende is dat het genre waarin ik me als een gup in het water in zou moeten voelen dan qua inhoud wel ok is, alleen qua tekstuele en muzikale esthetiek zo marginaal is. Gospel.

Met onze kerk zijn we van start gegaan met de 40 doelgerichte dagen. Ook het jeugdgroepje waarbij ik gitaar mag spelen doet natuurlijk van harte mee. Iedere dag moet ik Nico smssen dat hij Efeze 2:10 moet lezen. Aan het eind van de week zou het leuk zijn als iedereen het uit zijn hoofd zou kunnen kennen.

Ook lezen Esther (mijn vrouw) en ik braaf iedere dag een hoofdstuk uit het bijbehorende boek van Rick Warren (ik kan zo snel niet op de titel komen).

Ook al denk ik dat dit 40DD gebeuren onze gemeente veel goeds zal doen, en sta ik er volledig achter, toch denk ik dat er iets diepers is waar we ons als kerkgangers eerst en bovenal op zouden moeten richten. 40ID. Veertig identiteit gerichte dagen.

Ik puzzel de laatste tijd veel met het begrip identiteit. Soms denk ik dat het meer en meer iets aan het worden is dat je aandoet, als een jas, en steeds minder iets waarvanuit je leeft. Alsof je een identiteit doet in plaats van bent.

Oswald Chambers heeft ook een en ander over identiteit en identificatie geschreven (zie) wat zich allemaal misschien het beste laat samenvatten in dit citaat: “Identification with the death of Jesus Christ means identification with Him to the death of everything that never was in Him.”

Vrij vrij vertaald: de Christen krijgt een nieuwe identiteit doordat de oude kan sterven. De nieuwe identiteit is gelijkvormig aan die van Jezus, en wordt door Hem gegeven en gevormd.

Vanuit die nieuwe ID komt dan ook een nieuw doel. Misschien ligt het dichter bij doelgerichtheid dan ik denk. Maar doel-gericht klint soms zo doen-gericht. En doen is prima, maar het moet voorkomen uit zijn.

Rick schrijft dat ‘wat we met Jezus doen‘ bepalend is voor waar we de eeuwigheid zullen doorbrengen. Volgens Jezus zelf is het feit of Hij ons kent daarvoor bepalend. En of je iemand kent heeft meer te maken met wie hij is dan met wat hij doet.

“He kissed his boy as he lay sleeping then he turned around and headed home again” Nu wil ik niet ieder stukje met een Paul Simon zinnetje afsluiten, maar bij deze zin heb ik het idee dat hij een profetie over zijn eigen geloof zingt. Continuu flirt hij met geloof, christendom, God, de Heer, maar daar blijft het bij. Kusjes en knuffelen maar wakker maken ho maar. Hij laat zijn nieuwe leven sluimeren, slapen onder een comfortabel dekentje.

Een vriendin van mij is kustschilder van beroep. Door haar huidige schildersblok is ze gaan zoeken naar nieuwe thema’s en stuitte daarbij op het verhaal van de vrouw van de koning van Persi�; Xerxes. Volgens het bijbelverhaal Esther heette Xerxes Ahasveros en zijn vrouw Vasti. Twee opmerkelijkheden aan het feit dat deze kunstige schilder zich op dit verhaal stort.

In de eerst plaats had ze, toen ik haar leerde kennen had ze een grondige afkeur van alles wat maar naar religie riekte. Zo grondig dat we discussies kregen die niet meer gezellig waren, waarbij zij een rood hoofd kreeg en ik begon te hyperventileren en we aan het eind allebei een beetje zoiets mompelden als; nou ieder zijn ding. Nu is het niet zo dat ze vandaag de dag het evangelie omarmt, maar toch is ze blijkbaar zo ver dat ze boekjes koopt over vrouwen (haar vaste thema) in de bijbel, en daar dan iemand uitkiest om te schilderen.

Ten tweede zien wij als Christenen in het verhaal van Esther Vasti vaak als een soort tweederangsspeler, een figurant. Maar mevrouw de schilder geeft haar een prominente hoofdrol. Om zich over haar schildersblok heen te werken is ze zich gaan richten op uitdrukkingen. Koningin Vasti is een vrouw met ballen, als ik het zo mag zeggen, want ze heeft haar topfunctie (understatement) over voor haar principes. Wat? Ik een speelpopje? Bekijk het. Kunnen wij wellicht ook nog wat van leren.

Meier Shalev schrijft ook iets over het boek Esther. Dat Esther eigenlijk de wet van Mozes breekt door een niet-Jood te trouwen. Daarmee red ze het volk dat de wet van Mozes in zich draagt. Kunnen we misschien ook wat van leren.

Om wat vulling te geven aan mijn blogje en een plekje voor mijn boekje combineer ik een eerder geschreven werkje en mijn huidige weblog. Het zijn wat tiksels over mijn opa en voornamelijk oma en het is een paar jaar terug geschreven, toen Esther en ik nog in Rotterdam woonden en ik zin had een boekje te schrijven. Namen van ooms en tantes en dergelijken zijn verandered in verband met de privacy. Voor het geval dit nog eens gelezen gaat worden…

Ze zullen de catagorie “Het Witte Huis” gaan vullen, naar de titel van het boekje. Veel leesplezier…

“Weet je wat het is met dit boek?”, vroeg ik aan Esther op weg van het station naar oma, “Wat hij wil zeggen is goed, ik bedoel z’n principes en zo, en de stijl is natuurlijk ook goed, leest lekker, de karakters zijn ook echt mensen, maar de karakters z�lf en w

Voor de kerstdienst in onze kerk heb ik een idee. Het is nog erg conceptueus, maar ik denk dat er wel wat in zit. Het idee is: de gebouwen van het kerstverhaal te nemen als beelden voor je leven. Ben je een herberg waar alles en iedereen welkom is; alles mag en prima is, dan is er uiteindelijk geen ruimte voor de hemelse Koning. Ben je het paleis van Herodus, en omring je je met tirannen en laat je je leven beheersen door de ‘high and lofty’ dan komt Jezus niet eens in de buurt! Ben je een tempel en probeer je ruimte te bieden voor andere dan je eigen aardse zaken, dan zou, zoals bij Simeon, je leven nog wel eens tot zijn doel kunnen komen. Saulus was een oprecht religieus man; daar kwam Jezus ook langs.

De kribbe staat dan natuurlijk voor nederigheid, simplicity, openheid.

Chesterton schrijft over kerst dat alle type mensen er zijn. Koning-filosofen en eenvoudigen. Bij de kruisiging zijn de heersers der aarde en minsten van de minsten verzameld. Ik ga het opzoeken en citeren. Later. Nu Radiohead:

“I wish it was the 60′s – I wish I was myself, I wish, I wish, I wish that something would HAPPEN!” (the Bends)

Edit: andere quote: “Simeon zegende hen en zei tegen Maria, zijn moeder: �Weet wel dat velen in Isra�l door hem ten val zullen komen of juist zullen opstaan. Hij zal een teken zijn dat betwist wordt, en zelf zult u als door een zwaard doorstoken worden. Zo zal de gezindheid van velen aan het licht komen.�” Luc 2:34-35

Meer en meer vermoed ik dat de dagelijkse nieuwsberichten over mensen die perverse gruweldaden uithalen niets dan voedsel voor onze ziekelijk nieuwsgierige en vergelijkende geest zijn. We halen stiekem een kick uit de berichtjes die iedere dag wel op de radio zijn of de kranten vullen. Ik hoef niet eens voorbeelden te geven, iedereen weet waar ik het over heb.

Het punt is: als we er naar luisteren of het lezen, hoeven we niet na te denken over ons eigen leven. Over wat wijzelf verkeerd doen, of over hoe we zelf zijn. In vergelijking met mensen die … doen zijn wij engelen. Daarom horen we het zo graag; niet uit medelijden of liefde voor onze medemensen. Freaks zijn er altijd geweest. Voor … was er … en daarvoor … en daarvoor … en uiteindelijk ergens in het begin Kain. Het is geen nieuws.

Dus ik luister er niet meer naar en ik lees de 12 berichtjes over 1 freak niet meer in mijn Bloglines. En als ik het per ongeluk toch opneem dan denk ik er maar niet te veel over na. Daar komt een ongezonde angst uit voort en angst is de tegenspeler van de liefde. Laat ik daar maar eens mee aan de slag gaan. Met iets concreets, iets waar ik wel iets mee kan. Si!

“I saw a war widow in a launderette / Washing the memories from her husband’s clothes / She had medals pinned to a threadbare greatcoat / A lump in her throat with cemetery eyes” Marillion Threshold van Misplaced Childhood.